Wat te doen in Cañar, Ecuador

Korte feiten: Twee volkeren bouwden het samen: het Cañari-volk legde de fundamenten en de Inca's voegden later de ceremoniële ruimte toe, wat duidelijk te zien is in de elliptische Zonnetempel. Met meer dan 3.160 meter boven zeeniveau is het het grootste en best bewaarde Inca-bouwwerk in het hele land.

Hoogtepunten: Tijdens de junizonnewende vallen de zonnestralen precies door de smalle deuropening van de Zonnetempel en beschenen de muren van natuurstenen blokken die zonder één korrel mortel zijn gestapeld. Tijdens het Inti Raymi-feest keren de afstammelingen van het Cañari-volk terug naar dezelfde treden om vuren aan te steken, te zingen en geschenken achter te laten, precies zoals generaties voor hen dat deden.

Korte feiten: Op 3.100 meter boven zeeniveau schittert een gletsjermeer te midden van een winderige páramo, omringd door groene heuvels. De droogte van 2003 verlaagde het water en onthulde concentrische stenen muren en een trap, overblijfselen van wat waarschijnlijk een pre-Inca ceremonieel platform was.

Hoogtepunten: Diep onder het ijskoude oppervlak liggen perfecte cirkels van stenen muren en een trap die in het water verdwijnt, een bouwwerk dat archeologen tot op de dag van vandaag in verwarring brengt. Volgens lokale overlevering leeft er een enorme slang in het meer, en de naam die 'kleine slangen' betekent verwijst precies naar de stenen ringen die tevoorschijn komen wanneer het water zakt.

Korte feiten: Op een hoogte van meer dan 3.100 meter diende dit stenen plateau generaties lang als de belangrijkste ontmoetingsplaats van de gemeenschap. Het plein is vernoemd naar de overwinning bij Pichincha op 24 mei 1822 en wordt aan de ene kant afgesloten door de kathedraal met twee klokkentorens en aan de andere kant door het oude stadhuis.

Hoogtepunten: Elke 24 mei verandert het plein in een podium voor de viering van de slag bij Pichincha, met een parade, vuurwerk en groepen in kleurrijke klederdracht die tot laat in de nacht dansen. Het mooiste detail is de oude stenen put in het midden, waar de buurtbewoners zich vanaf de vroege ochtend verzamelen om nieuws en verse waren uit te wisselen.

Korte feiten: Het cederhouten altaar in het interieur glanst met negen lagen goud, zelfs wanneer alleen kaarsen branden. De sacristie herbergt 46 zilveren kelken, waarvan de oudste het gegraveerde jaar 1652 draagt en meer dan 370 jaar oud is.

Hoogtepunten: Vóór de maïsoogst branden de parochianen drie dagen lang 33 kaarsen voor het beeld van de beschermheilige, een gebruik dat al in de 18e eeuw in de parochieregisters werd vastgelegd. In de westelijke zijkapel is er een uniek uitzicht op de terrassen die de voorouders hebben uitgehouwen, en in het herfstlicht wordt alles in goud gehuld.